Ik vraag me af of het mij had kunnen zijn. Of mijn geliefde. Hoe fucked up kan het leven mij maken. Ik denk aan een straatje, misschien zelfs een plein. Na een avond stappen. Over hoe iemand mij opbelt om te zeggen dat hij niet meer thuis komt. En ik voel alles in mijn maag draaien.

Ik hoor van een vriendin van de middelbare school dat haar vader is overleden. Midden vijftig en een hartstilstand. Zo uit het niets. Mijn vader drinkt te veel melk, gebruikt te veel boter en eet te veel chocola. Mijn vader werkt en werkt. Hij geniet van zijn leven maar of hij gezond leeft. En ook hier draait mijn buik weer een kwartslag.

Je mag niet te bang zijn want dan verlies je de greep op het leven. Niet te veel angst want dan geniet je niet. Ik stap geen trein met de gedachte dat hij zou ontploffen. Ik kus mijn vriend niet met de gedachte dat het de laatste keer zou kunnen zijn. Ik spreek mijn vader te weinig, maar ben niet bang om daar voor gestraft te worden.

Alleen soms eventjes. Dan mag mijn buik zich even keren om vervolgens mijn hoofd weer naar boven te richten en te genieten van de bloemen die ik ‘s ochtends heb gekregen en de cadeaus die ik inpak voor mijn Sinterklaasfeest. Ik mag wel nog even genieten van het leven.

De dood. is a post from robinforpresident.web-log.nl.

geselecteerd als gefixeerd bericht is a post from robinforpresident.web-log.nl.

Na toch bijna twee jaar in Tilburg mijn tijd doorgebracht te hebben sloeg de heimwee naar de grote stad toch wel erg toe.

Het lawaai, de droogheid en toch ook wel arrogantie van de Amsterdammers, de pislucht in de nauwe steegjes, alleen al het accent en de trams. Dat te vergelijken met de saaiheid en lelijkheid van Tilburg. Nee, Tilburg had het wat mij betreft afgedaan. En met wat koffers keerde ik terug naar Amsterdam.

Ik ben een Amsterdammer, in hart en nieren. Al denken sommige mensen af en toe een Hagenees of een Haarlemmer in mij te horen. Amsterdam is mijn grote liefde. En don’t mess met mijn liefdes.

“Een Amsterdammer zonder fiets? Laat me niet lachen”.

Mja, ja, oké, oké, dat is misschien wat onlogisch. En ja, de taxi’s begonnen wat prijzig te worden. Maar aan de andere kant, is het toch best prettig om door het raampje naar buiten te staren naar doorweerkte kapsels etc. En zijn er het afgelopen jaar 2 fietsen van me gejat. Maar goed, de zomer komt.

“Wij gaan een fiets voor je kopen”, besloot T. Wat een schat. Een fiets. Voor mij? Ahhh.

En daar gingen we. Ik ging even op deze zitten, dan weer op de andere. Hmmm, ander zadel? En na een paar uur en een vermoeide fietsverkoper had ik dan toch echt mijn eigen mooie batavusje.

“Had je hem op slot gezet?”, zegt mijn moeder vier dagen later als ik haar wanhopig op bel. Ik ben zo net het huis van mijn vriendje uitgelopen en mijn fiets is nergens te bekennen. Ik probeer me te herinneren of ik hem toch niet ergens anders had neergezet. Was ik dronken? In de war? Kom op, Watergraafsmeer, daar worden geen fietsen gejat.

“JA!!”
“Heb je hem ergens aan vastgezet?”
“Ehm.. NEE!!”

Wat vertel ik T? Ik kan zeggen dat ik hem aan een boom had vastgebonden en dat ze de hele boom hebben omgehakt voor mijn fiets!!! Zuchtend en steunend bel ik T op.

“Niet boos worden. Mijn fiets is gejat!”, ik denk, ik gooi het er maar meteen uit.
“Je was zo grappig vanochtend”.
“Lieverd, hoor je wat ik zeg”.
“Nee”
“Mijn fiets is gejat”
“Had je hem vastgezet!”.
“Twee sloten!!”
Vurig hoop ik dat ie me niet vraagt of ik hem ook ergens aan vast had gezet.
“Hmmm, najah kut voor jou. Ik koop er niet weer één voor je”.
“Ben je niet boos?”
“Nee, het is maar een gebruiksvoorwerp”
En ik voel me vreemd genoeg nog lulliger.

Een paar dagen later belt T vanaf zijn werk.
“Hé, kan jij even kijken of mijn fiets bij je moeder staat?”
“Hoezo?
“Ehm.. ik ben hem kwijt”.

Samen gaan we weer naar de fietsenverkoper.
Ik een kwartier later een klapband.
“Jij moet maar heel snel je rijbewijs halen. Fietsen en jij, das geen huwelijk”.
En als ik ‘s avonds eten maak en hij mijn band repereert zucht ik even.
Wat een romantiek, zo’n fiets.

Terug naar Amsterdam is a post from robinforpresident.web-log.nl.

Als we later op de avond weer langs haar lopen probeer ik nog vriendelijk naar haar te lachen.
Haar gezicht staat op onweer en een adertje in haar nek klopt er hevig op los.
Bij ons schiet een nieuwe lachbui erin.
“Weet je wat het stomme is”, B nog steeds wat verward, “Peach is veel lekkerder”.

Nestea is a post from robinforpresident.web-log.nl.

Ik heb waarschijnlijk het mooiste bijbaantje op de wereld. Ik speel voor een modeshow in een meidenband. Denk aan: Barcelona, Berlijn en Londen. Drumster, bassiste, gitariste! Echt geweldig. We voldoen aan alle vooroordelen.

Bij ons eerste optreden ontplofte de basversterker.

“Hé, er komt rook uit, hihihi”
“Lol”
“Ruikt een beetje naar ham/kaas”

Als de modellen rondlopen en wij even niet hoeven te spelen gaat het gordijn voor ons even dicht en dan begint de echte pret.

We kruipen over het podium, dansen, laten boeren. We zijn alles behalve sexy of charmant tot het doek zich weer opent, waarna we onze actje opvoeren. Even zijn wie we niet zijn. Naast de modeshows doen we in elk land een optreden van ongeveer twintig minuten op een gigantisch feest.

Ik leef nog! Best goed ook.

Ik leef. is a post from robinforpresident.web-log.nl.

Zit ik dan op het stoeltje, met mijn vinger nog hoog in de lucht om nog flink een paar keer op de knoppen te drukken. Nee, ik ben klaar. En daar ben ik het niet mee eens. De rij achter me begint te dringen. Dat geeft niet. Dan kunnen ze zich nog even beraden.

“Je bent klaar”, zegt de man.
“Nee, nee, wacht nou even, ik heb ook nog een mening over een heleboel andere dingen, hoor. Ik wil best vertellen wat ik vind van, najah, nou, van de politiek enzo!”.
De man zucht.

Dat was het dan. Mijn eerste stem ooit.

“Zal ik anders ook even voor de rest stemmen. Ik bedoel, ik ben nu toch bezig”.

De man begint een beetje tegen me aan te duwen. Iets wat ik helemaal niet op prijs stel.
En plots sta ik buiten, met alleen mijn paspoort nog in mijn handen, mijn lot ligt nu bij de rest van Nederland.

Verkiezing is a post from robinforpresident.web-log.nl.

Ja, ik weet echt de ballen van techniek.
Das nog best lastig als je een arrogant en eigenwijs muzikantje bent.
No fucking way dat ik toegeef dat ik iets niet begrijp.

Ik kan dus echt een uur naar iets staren voordat ik me besef dat de stekker er nog uitligt.

En begin me niet over computers. Ik laat ze ontploffen met bosjes. Al kan J daar ook wat van. Moest hij nou net op het rode knopje van mijn computer drukken?
Waarna een wat aangebrand luchtje zich door het lokaal verspreidde en mijn computer geen “Aap, Noot, Mies”, meer kon voortbrengen.

En dan zijn we nog geen eens begonnen over mixers en versterkers, over mijn eigen zanginstallatie. Ik weet nog net hoe je een microfoon aanluit, hem hard zet en dan wil ik zelfs nog wel het hoog eruit halen maar begin me niet over galm en engere effecten.

Laatst had ik voor de gein mijn telefoon op Turks gezet. Vervolgens een dag op alle knoppen gedrukt om mijn moederstaal er weer op te krijgen. Niet gelukt. Uiteindelijk met een rode kop en een liter trots minder iemand anders het laten regelen.

Ik moet gewoon van knoppen afblijven. Echt waar. Dan komt het allemaal best nog wel goed.

Techniek is a post from robinforpresident.web-log.nl.

Je speelt vader en moedertje met één of andere snotneus en twee poppen.
In de vriendenboekjes van anderen klad je makkelijk bij beroep: Mama.
Het lijkt allemaal simpel, tot je hormonen op beginnen te spelen.
Blijkt het plotseling allemaal toch wel heel erg ingewikkeld.

Ik ben achttien en dus niet eeuwen liefde wijs.
Maar een scheutje kan je al doen verlammen.
Het besluipt je, grijpt je vast en slaat je neer.

Als je vijf bent dan pak je een willekeurig slachtoffer bij zijn kraag, kraait in zijn oor: “Jij bent de papa”, en daarmee is hij vader en man.
Dertien jaar later ben ik er achter dat het niet helemaal zo werkt.
Het idee van een huwelijk is een beetje vergeeld.
Ik neem elke avond zeer gretig mijn pil in.
En een man in de kraag vatten is waarschijnlijk wel mogelijk als je kraait: “Neuken?”, maar begin maar eens over relaties.
En vooral vind maar eens een man met wie je dat wil.

Maar goed, als je hem dan vind.
(Het arme schaap)
Dan moet het nog steeds moeilijk.
Of je spreekt uit verliefd op elkaar te zijn, en doet er vervolgens twee maanden over voordat je ook daadwerkelijk elkaar geloofd en er iets mee doet.
Of het is andersom en je doet er wel iets mee, maar het duurt maanden voordat je uitspreekt dat er ook nog iets achter zit.

En in het jaar 0 had je het hier voor melkaar. Je trouwde en het vadertje en moedertje spelen begon eindelijk. Maar in 2005 zijn we het na drie maanden tot 2 jaar toch wel weer zat. Vinden we het te ingewikkeld om er aan te werken, en doen we liever het hele proces weer overnieuw.

Zucht, ja, nee, echt waar, ik moet er niet aan denken dat ik getrouwd was met onder elke arm een bungelend krijsgevaarte. Of dat ik na één vriendje klaar was. Maar waarom? Waarom moet het zo ontzettend moeilijk? Waar is die tijd van een pannetje met blokken op de tafel zetten voor je man in zorrokostuum?

Ingewikkeld. is a post from robinforpresident.web-log.nl.

Maar laten we eerlijk zijn. Net als bij de vrouwen, is geen man perfect.
Het probleem is dat zodra je verliefd bent, je dat tja… aandoenlijk begint te vinden.
Hij liegt tegen me, wat schattig.
of:
Hij gooit zijn schoenen uit midden in mijn net opgeruimde huisje, wat een humor.
of:
Hij is drie uur te laat, wat is ie toch lekker onvoorspelbaar.

Begrijp me niet verkeerd. Ik ben niet makkelijk. En voordat ik het schattig, grappig of onvoorspelbaar vind, heb ik hem al een half uur dood genegeerd of afgekat. Maar uiteindelijk krijgt elke charmante man je toch weer om, terwijl je van plan was nog drie weken boos te blijven.

Ja, de fijne man is welkom in ons leven. Al kunnen we hem soms door de wc trekken, de deur uitschoppen en heel overtuigend onze ruggen naar hem toekeren (maar dan niet zonder stiekem te glimlachen).

Maar het erge is: Er zijn ook niet zo echt zeer fijne mannen.

Laten we eerlijk zijn. Er zijn op deze wereld zeer wanstaltige gemene onbeschofte kerels. Ze staren naar je reet zodra je langs ze loopt. Gooien er een paar gore opmerkingen tegen, fluiten en sissen. Bouwvakkers zijn er niks bij. Al zou het de mooiste gast zijn die je ooit hebt mogen aangapen, na zijn mening op je tieten, is er niks erotisch of spannends aan hem te ontdekken. En laten we eerlijk zijn, het zijn nooit de mooie mannen.

Maar het allerergste is wanneer ze het zachtjes doen. Dat je een soort slissend zacht geluid achter je hoort.
Je omdraait en vriendelijk vraagt: “Sorry, wat zei je?”, in de veronderstelling dat de knaap de weg wil weten of een vuurtje nodig heeft.
Met wat kwijl aan zijn kin lispelt hij er: “Lekker wijf” uit.
“Ehhh… juist, derde straat links”, ja, jezus, wat antwoord je op zoiets.

Nee, mannen.
We leven niet zonder ze.
Ze zijn fijn, hebben grote handen.
Sterk.
Machtig.
Mooi.
Zucht… mannen, mannen, mannen.

Maar waarom verpesten sommige in hun soort het nou zo voor de anderen?

Mannen is a post from robinforpresident.web-log.nl.

Je kiest wat voor gordijnen je wil, wat je later worden wil en hoe je dat gaat bereiken.

Een paar jaar geleden besloot ik dat ik naar de rockacademie wou. Ik maakte muziek, niet in de zin van af en toe een gitaar onder de arm, of het hardste meezingen met de karaoke. Nee, ik bleek muziek te zijn. Het stroomde door iedere ader. Ik had wel meer hobby’s maar bij alles kwam muziek altijd op nummer één.

Ik had een ding. Iets eigens. Ik was niet van plan om daar maar iets van in te leveren. Het bleek alles te zijn waar ik voor stond, wie ik was. Conservatorium was daarom geen optie, dus vertrok ik dit jaar naar de rockacademie. Klaar om alles in me op te nemen, om met grote ogen de grootste talenten voorbij te zien komen.

En plotseling zit ik daar bij mijn moeder aan tafel en vertel haar dat ik niet meer wil studeren. Dat het hier afgelopen moet zijn. Dat ik een doel heb en dat school daar niet bij hoort. Ik wil me concentreren op waar ik van hou.

Dat is best moeilijk.

Want hiermee laat ik niet alleen de kans op een papiertje uit mijn handen glijden. Ik kies ervoor om mijn huis, mijn sociale leven in Tilburg op te geven, iets waar ik dit jaar heel hard aan gewerkt heb. Ik kies om terug te verhuizen naar Amsterdam. Om een kamer te gaan zoeken, een baan.

Dit is wat ik moet doen.
Dit is wie ik ben.

Ik heb alle plannen.
En het is tijd om ze uit te voeren.

Verandering. is a post from robinforpresident.web-log.nl.